klimatyzacja do domu

Przy okazji globalnego ocieplenia przypomina sie historia sankcji Reagana nalozonych na eksport polskiego wegla w latach 80. W momencie wprowadzenia tych sankcji kontrakty zlapaly firmy amerykanskie, my natomiast zostalismy na lodzie. Teraz tez kopalnie wegla kamiennego w USA pracuja na pelna pare, ale wegiel kupuja Chiny. I o czym my tutaj dyskutujemy? W tym wszystkim chodzi o to by naiwna Europe po raz kolejny wykolegowac w handlu. Nie jest dla was dziwne ze teoria globalnego ocieplenia wyszla wlasnie z Wysp Brytyjskich? Przeciez oni nadal nie czuja sie Europejczykami, im zawsze blizsze byly kontakty z sojusznikami zza oceanu. A Europa zaklada sobie dobrowolnie kaganiec po to by utopic sie we wlasnych problemach i to w tym wszystkim chodzi. „Kiedyś z cala pewnoscia i naukowo twierdzono ze Wszechswiat wypelniony jest tajemnicza substancja zwana ?eterem?; ktokolwiek kwestionujacy te prawde narazal sie na smiesznosc i izolacje. Dopiero Einstein udowodnil ze zadnego ?eteru? nie ma.”

Problem z eterem polegał na tym, że nie istniał ani jeden eksperyment, który potwierdzałby jego istnienie. Im bardziej go szukano, tym mniej go udawało się znaleźć. Tymczasem w klimatologii im więcej danych zbieramy tym bardziej potwierdzany jest fakt istnienia globalnego ocieplenia.

To jest zasadnicza różnica.

Drugą różnicą jest to, że eter to koncepcja istnienia układu bezwzględnego. Otóż sformułowanie STW oczywiście negowało istnienie bezwzględnego układu spoczynkowego jednak nie negowało istniejącej mechaniki. Z punktu widzenia inżyniera budowy mostów wszystko było po staremu. Tak więc o ile koncepcyjnie zmieniło się wszystko – mosty budowało się tak samo przed STW jak i po odkryciu STW.

Globalne ocieplenie wynika z praw fizyki (potwierdzonych gdzie indziej). Ocieplanie się Ziemi jest mierzone doświadczalnie. Daje to spójny obraz z tym, co dotychczas odkryliśmy. Przewidywania teoretyczne zgadzają się z eksperymentem. Nawet jeśli uda odkryć się nowe zjawiska, to raczej będą one doszczegółowieniem dotychczasowych badań niż zmianą obrazka. W 1887r. Giovanni Schiaparelli zaobserwował proste linie na powierzchni Marsa i nazwał je (wł.) canale. Zaczęto baczniej prowadzić obserwacje i postawiono hipotezę o sztucznym pochodzeniu kanałów. Koncepcje te stały się popularne ponieważ część z nich była publikowana w prasie popularnej (to, co robią dzisiaj denialiści). XIX-wieczne metody nie były na tyle doskonałe, by móc potwierdzić hipotezy i środowisko. Na początku XXw. wykluczono istnienie kanałów na Marsie.

Czyli mamy do czynienia z sytuacją, w której pewna hipoteza była naukowo badana, jednak im dłużej ją badano, tym mniej prawdopodobna była by w końcu (niewiele później) została sfalsyfikowana z dużą pewnością.

Jest to odwrotna sytuacja do globalnego ocieplenia – tutaj im dłużej badamy, tym bardziej znajdujemy potwierdzenie tego, że zmiany klimatu następują i coraz dokładniej znamy przyczyny tego ocieplenia.

Wspólne z kanałami na Marsie są działania denialistów – zamiast w prasie fachowej publikują w gazetach popularnych, im więcej hipotez stawiają (Słońce, promieniowanie kosmiczne, etc.) tym bardziej są one falsyfikowane a ich przewidywania rozjeżdżają się z rzeczywistością – proszę poczytać o przewidywaniach denialistów z końca XXw i zobaczyć, co przewidywali na dzisiaj.

Wysokość kanału

wysokość kanału 132 mm

wysokość kanału 150 mm

wysokość kanału 190 mm

System

2-rurowy

4-rurowy

Kod długości

NP 1250 mm

NP 2000 mm

NP 2750 mm

Dane techniczne

Elektryczny pobór mocy (maks.) ______________ W

Czynnik grzewczy: woda grzewcza ______/_______ °C

Temperatura powietrza pomieszczenia ______________ °C

Moc cieplna ______________ W

Czynnik chłodniczy: woda lodowa ______/_______ °C

Temperatura powietrza pomieszczenia ______________ °C

Wilgotność względna ______________ %

Moc chłodnicza ______________ W

Poziom ciśnienia akustycznego ______________ dB(A)

Poziom mocy akustycznej ______________ dB(A)

Pomieszczeniowy panel obsługi do montażu ściennego o ciekawym wzornictwie,

obudowa z tworzywa sztucznego w kolorze zbliżonym do RAL 9010.

Dwuczęściowa obudowa układu elektronicznego:

• Podtynkowy moduł zasilania napięciem modułu obsługi/wyświetlacza z zaciskami

przyłączeniowymi (napięcie systemowe) i złączem systemu magistralowego

Kampmann, do montażu do czasu zakończenia instalacji elektrycznej w fazie

wykańczania budynku, montaż w standardowej puszce podtynkowej.

• Moduł obsługi/wyświetlacza do montażu po zakończeniu prac tynkarskich i

malarskich, wtykany na moduł podtynkowy.

• Wbudowany czujnik temperatury pomieszczenia

Duży, wielofunkcyjny wyświetlacz LCD z energooszczędnym, automatycznie przełączanym diodowym podświetleniem tła, duże wskazanie siedmiosegmentowe wskazujące wartości zadane i rzeczywiste temperatury, wilgotności powietrza i/lub jakości powietrza (CO2) i – w zależności od wersji regulacyjnej – komunikaty alarmowe.

Oddzielne wskazanie

segmentowe do wskazywania godziny. Symbole wskazujące aktualny tryb pracy

Pobór mocy przez urządzenie klimatyzacyjne 0,45 W (tryb obsługi z oświetleniem diodowym wł.) 0,25 W (tryb gotowości z oświetleniem diodowym wył.)

Funkcja obsługi i regulacji klimatyzacji

Duże pokrętło do obracania i naciskania, obracane stopniowo bez końca do prostej

nawigacji

w menu i obsługi wszystkich ustawień i parametrów jednym elementem

• ustawianie wartości zadanej temperatury pomieszczenia do wyboru: wartość bezwzględna lub różnicowa (do +/- 3 K)

• wyświetlanie i zmiana stopnia pracy wentylatora

• wyświetlanie i wybór trybów pracy: ogrzewanie, chłodzenie, wentylacja, tryb automatyczny

• wyświetlanie i wybór trybu Eco lub wyłączenia instalacji

• wskazanie obecności

• wbudowany programator zegarowy z programem dziennym, nocnym i tygodniowym

z 4 programowalnymi kanałami czasowymi przypadającymi na jeden dzień, rezerwa pracy 48 godz.

• wyświetlanie komunikatów zdarzeń i komunikatów alarmowych na wyświetlaczu

• możliwość wyboru funkcji klimatyzacji przyciskiem trybu Eco

• ustawianie parametrów za pomocą urządzenia, np. blokowanie funkcji obsługi dla ograniczonego dostępu

• ponowne włączenie klimatyzacji po awarii zasilania

• wymiary szer. x wys. x gł.: 86 x 86 x 55 mm

• wysokość nadbudowy: 29 mm (z nawigatorem do obracania i naciskania)

• wymiary wyświetlacza szer. x wys.: 51 x 48 mm

• stopień ochrony IP30

z jednym pokrętłem

z jednym pokrętłem i dodatkowymi bocznymi przyciskami funkcyjnymi umożliwiającymi szybki dostęp do ustawień wentylatora, trybów pracy, włączania/trybu

Eco/wyłączania, czasu i programu czasowego

Czujnik temperatury pomieszczenia do montażu ściennego w

obudowie natynkowej.

Stosowany opcjonalnie, gdy czujnik panelu obsługi nie może być stosowany do pomiaru temperatury.

Obudowa: natynkowa, do montażu ściennego

Kolor obudowy klimatyzatora: czysto biały, zbliżony do RAL 9010

Zastosowanie pomiarowe: NTC 10 K

Zakres temperatur: -35 … +70°C

Stopień ochrony: IP 30

wymiary szer. x wys. x gł.: 84,5 x 84, 5 x 25 mm

Rurowy czujnik kontaktowy z obejmą

Zastosowanie pomiarowe: NTC 10 K

Zakres temperatur: -20 … +70°C

Zakres zastosowania: -20 … +90°C

Montaż: obejma klimatyzacji

Kolor: czarny (obejma + czujnik)

Długość obejmy: 110 mm

Długość przewodu przyłączeniowego: 3 m

Wykonanie przewodu: bez wtyku (otwarte końce)

Stopień ochrony: IP 67

umożliwiająca zwiększenie liczby urządzeń przy regulacji jednoobwodowej do maksymalnie 30

Napięcie zasilające: 8…38 V DC

wymiary szer. x wys. x gł.: 60 x 31 x 10 mm

Warunki robocze: 0…60°C

Okablowanie: CAT5 AWG20/22

Prawidłowy rozdział powietrza wentylacyjnego w hali jest jednym z najważniejszych czynników właściwego funkcjonowania instalacji wentylacyjnej. Powinien zapewnić asymilację zbędnych zysków wilgoci i zanieczyszczeń chemicznych, powinien również zapobiegać zastoinom i uwarstwieniu powietrza o różnych parametrach, a w konsekwencji kondensacji wilgoci na elementach konstrukcyjnych budynku bądź pogorszenia warunków komfortu dla kąpiących się osób. Instalacja wentylacyjna i klimatyzacyjna powinna zatem zapewnić ruch i dobre mieszanie powietrza w całej objętości hali. Prędkość ruchu powietrza, szczególnie w strefie przebywania ludzi i nad powierzchnią wody, nie powinna być jednak zbyt duża, aby nie powodować uczucia przeciągów u rozebranych i mokrych osób i nie wzmagać odparowania z powierzchni basenu. Obecnie coraz częściej dla hal basenowych stosuje się wentylację rozcieńczającą z zastosowaniem nawiewników o wysokiej indukcji. Bardzo dobre rezultaty osiąga się przez zastosowanie nawiewników szczelinowych, montowanych w poziomie psadzki lub parapetów okiennych. Turbulentny nawiew, najczęściej stycznie do płaszczyzny okien, tworzy przepływ walcowy w hali, skutecznie mieszając powietrze w całej kubaturze, zabezpieczając okna przed zaparowaniem oraz podgrzewając posadzkę do temperatury zaledwie o 1 do 2oC niższej od temperatury powietrza. Wywiew realizuje się z górnej strefy pomieszczenia, gdzie występuje największa koncentracja wilgoci. Stosuje się również wywiew pośredni, poprzez przestrzenie nad sufitem podwieszonym albo częściowo poprzez pomieszczenia natryskowe.

Innym zadaniem jest wentylacja wydzielonych stref hali takich jak wieże zjeżdżalni czy trybuny. Należy określić parametry powietrza, jakie chcemy uzyskać w tych strefach. Wybór rozwiązań technicznych instalacji wentylacyjnej i klimatyzacyjnej  powinien być poprzedzony szczegółową analizą zysków i strat ciepła oraz zysków wilgoci w tych strefach. Dla wież zjeżdżalni stosuje się zwykle niezależny nawiew ciepłego, ale suchego powietrza, w obszar trybun należy doprowadzić powietrze zewnętrzne o obniżonej temperaturze. System  klimatyzacji powinien być zbilansowany z wentylacją całej hali basenowej.

Gdzie znajdują zastosowanie wentylatory strumieniowe? Pożarowe wentylatory osiowe dzięki swojej charakterystycznej budowie znalazły bardzo szerokie zastosowanie w obiektach o tak różnym przeznaczeniu jak obiekty użyteczności publicznej, hale przemysłowe, garaże podziemne, tunele drogowe itd. Każdy z tych obiektów wymaga zastosowania innego, dostosowanego do jego potrzeb systemu wentylacji pożarowej. Wiąże się to również z ze znacznym zróżnicowaniem charakterystyki technicznej dobranych wentylatorów osiowych.

Wentylatory osiowe w budynkach o równym przeznaczeniu

Oddymianie pomieszczeń w budynkach przy wykorzystaniu wentylatorów osiowych może odbywać się poprzez zainstalowanie ich bezpośrednio w ścianie zewnętrznej budynku lub przy współpracy z siecią przewodów wentylacyjnych wyciągowych, tak jak przedstawia to zamieszczony poniżej schemat. Stosowane w takich układach wentylatory osiowe muszą posiadać odporność na oddziaływanie wysokich temperatur. W przypadku pomieszczeń o obciążeniu ogniowym do 200 MJ/m² powinny one wytrzymać temperaturę 400^oC przez okres 90 minut, natomiast przy obciążeniu przekraczającym 200 MJ/m², temperaturę 600oC w okresie 120 minut.

Wentylatory osiowe kanałowe przeznaczone do pracy w strefie pożarowej

Dzięki połączeniu wentylatora z siecią przewodów możliwe jest skuteczne oddymianie podobnych, ale znacznie większych powierzchni jak w pierwszym przypadku. Nieco inaczej wyglądać będzie jedynie dobór wielkości wentylatora, ponieważ obliczając wymagany spręż oprócz oporów przepływu powietrza na klapie odcinającej trzeba uwzględnić spadek ciśnienia na przewodzie i elementach wyciągowych (kratkach, zaworach powietrznych itd).

Wentylatory kanałowe przeznaczone do pracy poza strefą pożarową. Rozwiązanie to znajduje zastosowanie m.in. dla oddymiania pomieszczeń, nie posiadających żadnej ściany zewnętrznej, a także w budynkach wielokondygnacyjnych dla oddymiania dolnych kondygnacji. Oprócz wymienionych poprzednio wentylatorów kanałowych można w tym przypadku zastosować również wentylatory osiowe montowane na dachu jako zakończenie sieci przewodów wyciągowych. Należy wówczas pamiętać o konieczności zabezpieczenia zespołu wentylatora przed oddziaływaniem warunków atmosferycznych np. przez zastosowanie dodatkowej powłoki cynkowej.

Zautomatyzowanie układów chłodniczych i klimatyzacji ma na celu, przede wszystkim zapewnienie równomiernej pracy urządzenia chłodniczego lub klimatyzacji, niezależnie od zmian jego obciążenia cieplnego. Urządzenia mogą być częściowo zautomatyzowane z obsługą ręczną. W takim przypadku, procesy technologiczne są w dużym stopniu uniezależnione od obsługi ręcznej. Przy całkowitej automatyzacji żadna z maszyn, ani żaden aparat w urządzeniu chłodniczym nie może być obsługiwany manualnie. Wszystkie sprężarki, jak też aparaty pomocnicze są sterowane automatycznie przez przekaźniki, takie jak termostaty, presostaty albo przez wyłączniki innych maszyn pracujących równolegle.
W przypadku pracujących urządzeń o większej liczbie aparatów chłodniczych klimatyzacji np. chłodnic powietrza lub wytwornic wody lodowej, pracujących niezależnie od siebie, wyłączenie tylko jednego lub kilku spośród nich nie może być powodem zatrzymania którejkolwiek sprężarki, która powinna być zatrzymana po wyłączeniu wszystkich aparatów. Automatyczna regulacja przepływu czynnika chłodniczego przez aparaty chłodnicze powinna być zabezpieczona przez zawory odcinające ten przepływ, tak aby po czasie ich postoju i ponownym uruchomieniu sprężarki, nie mogło nastąpić przedostanie się do niej ciekłego czynnika.
Urządzenie powinno być również wyposażone w przyrządy zabezpieczające sprężarki przed przeciążeniem wskutek nadmiernego wzrostu temperatury końcowej, jak i ciśnienia.
Bardzo dużą rolę przy automatyzacji urządzeń chłodniczych odgrywa sposób włączenia tej aparatury do układu chłodniczego, klimatyzacji i właściwa relacja działania poszczególnych jej elementów. Urządzenie powinno być tak zautomatyzowane, aby była zapewniona jego niezawodność i bezpieczeństwo pracy.  Już w niedługim czasie na rynku polskim będą dostępne agregaty chłodnicze serii MC produkcji włoskiej firmy StarCold. Istnieje ona na rynku włoskim od 1979 roku, a rozpoczęła swoją działalność od produkcji akcesoriów wykorzystywanych w przemyśle chłodniczym, głównie na zamówienie klienta. W 1989 roku firma wprowadziła na rynek pierwszą serię agregatów chłodniczych typu split przeznaczonych do spożywczych komór chłodniczych.

Obecnie firma StarCold jest producentem szerokiej gamy agregatów chłodniczych i wody lodowej. Wstępną i jak na razie podstawową ofertą na nasz rynek jest typoszereg małych agregatów chłodniczych serii MC o mocach sprężarek od 0,8 do około 11,0 kW i mocach chłodniczych do 40,0 kW.
Firma produkuje również agregaty wody lodowej o mocach chłodniczych do 1500 kW ze skraplaczami chłodzonymi powietrzem lub wodą z układami odzysku ciepła. W standardzie, mniejsze jednostki, wyposażone są w trzy sprężarki pracujące przemiennie w układzie kaskadowym. Agregaty tego typu mogą być sprowadzane do Polski na specjalne zamówienie.

Urządzenia chłodnicze i klimatyzacja są powszechnie używane zarówno w dużych zakładach przetwórczych, biurach jak i małych gospodarstwach domowych, mieszkaniach . W praktycznym zastosowaniu ważne jest, aby ich praca klimatyzatora czy chłodziarki była stabilna, bezpieczna i ekonomiczna. Pomimo wielu starań maszyny i urządzenia chłodnicze i klimatyzacyjne podczas eksploatacji ulegają wielu zakłóceniom. Zaburzenia mogą zostać wywoływane zarówno przez zewnętrzne, jak i wewnętrzne oddziaływania. Przyczyną zakłóceń może być rozruch lub zatrzymanie instalacji, nagła zmiana obciążenia cieplnego wymienników, otwarcie lub zamknięcie zaworów, praca elementów automatyki itp. W ośrodkach dwufazowych, gdzie występuje ciecz i para czynnika chłodniczego, mogą dodatkowo wystąpić zaburzenia związane z zerowym kryzysem wrzenia, rozwojem i zanikiem wrzenia lub skraplania. Generowane zaburzenia mogą być typu jednostkowego lub mieć charakter periodyczny.
Przedstawiają przykładowo przebieg zmian temperatury ścianki wężownicy rurowej po otwarciu zaworu odcinającego. Obserwuje się tutaj sukcesywne obniżanie temperatury ścianki jakie towarzyszy przepływowi wrzącego czynnika wzdłuż wężownicy. Rozmieszczone na długości wężownicy czujniki do pomiaru temperatury (oznaczone numerami od 1 do 12) rejestrowały kolejno obniżenie temperatury w czasie. Jako ostatni zareagował czujnik nr 12 umieszczony na końcu wężownicy. On też zarejestrował największy spadek temperatury, co świadczy o braku strefy przegrzania. Proces wrzenia odbywał się więc na całej długości wężownicy.

Zaburzenia o charakterze periodycznym
Celem przeprowadzonych badań eksperymentalnych prezentowanych w pracy  było określenie wpływu zaburzeń generowanych periodycznie na proces wrzenia czynnika chłodniczego w wężownicy rurowej parownika klimatyzacji. Wrzenie w przepływie realizowano w warunkach periodycznych zmian (wzrostu i zaniku) gęstości strumienia masy czynnika chłodniczego R 404A lub 410A (wywołanych otwieraniem i zamykaniem zaworu odcinającego umieszczonego na wężownicy), dla stałych poziomów obciążenia cieplnego komory chłodniczej. Prowadziło to do okresowych zmian ciśnienia i temperatury wzdłuż drogi przepływu czynnika w wężownicy rurowej parownika.

Specyfika tych pomieszczeń, wynika z jednej strony z zakresu wymaganych parametrów powietrza warunkujących poprawne działanie urządzeń elektronicznych, a z drugiej strony z charakteru obciążeń dla klimatyzacji. Wymagana jest przy tym duża niezawodność działania urządzeń elektronicznych, co jest możliwe przy zachowaniu wymaganych parametrów mikroklimatu i pośrednio niezawodności działania urządzeń klimatyzacyjnych. Implikuje to określone rozwiązania w zakresie systemów rozdziału powietrza w pomieszczeniach z urządzeniami elektronicznymi, struktury central obróbki powietrza oraz systemu sterowania i automatycznej regulacji klimatyzacji.

Parametry powietrza, charakter obciążeń dla klimatyzacji
Poprawne działanie urządzeń elektronicznych uwarunkowane jest utrzymaniem odpowiednich parametrów powietrza w otoczeniu tych urządzeń. Dotyczy to w szczególności temperatury i wilgotności względnej powietrza oraz dopuszczalnych zmian tych parametrów w czasie, a także odpowiedniej czystości powietrza. Przedziały wartości wymaganych parametrów powietrza określa na ogół producent urządzeń elektronicznych. Często podaje się tutaj przedział parametrów optymalnych (nominalnych), w których urządzenia powinny pracować przez 90÷95% ogólnego czasu pracy oraz przedziały dopuszczalne, w których urządzenia mogą pracować wyjątkowo, w krótkich okresach czasu. Należy przy tym zwrócić uwagę na tendencję zmian zakresu wymaganych parametrów powietrza w pomieszczeniach z urządzeniami elektronicznymi. Urządzenia elektroniczne starszej generacji wymagały utrzymania parametrów powietrza w stosunkowo wąskich przedziałach:
• temperatura 15÷25^oC,
• wilgotność względna powietrza 40÷65%,
• zmiana temperatury w czasie <5÷10^oC/h,
• zmiana wilgotności względnej w czasie < 5÷10%/h.

Dla urządzeń elektronicznych nowej generacji przedziały wymaganych parametrów powietrza są na ogół szersze, w szczególności:
• temperatura 5÷45^oC,
• wilgotność względna 30÷80%.

Należy jednak zaznaczyć, iż producenci urządzeń elektronicznych traktują parametry skrajne jako parametry, w których urządzenia mogą pracować wyjątkowo - w krótkich okresach czasu.
Przy określaniu parametrów powietrza w pomieszczeniach z urządzeniami elektronicznymi w których pracują ludzie, należy dodatkowo uwzględnić wymagane parametry komfortu, które wynoszą:
• dla lata temperatura 24÷26^oC, wilgotność względna 45÷60%,
• dla zimy temperatura 20÷22^oC, wilgotność względna 40÷55%.

Przedziały parametrów komfortu są więc węższe od przedziałów parametrów technologicznych. Cechą charakterystyczną pomieszczeń z urządzeniami elektronicznymi jest charakter obciążeń dla klimatyzacji, w których dominują zyski ciepła jawnego, natomiast zyski ciepła utajonego tj. zyski wilgoci są praktycznie pomijalne. Współcześnie ilości ciepła oddawanego do otoczenia przez elementy elektroniczne stale maleją, jednocześnie jednak zwiększa się ich ilość w obudowie - wynikowo zatem jednostkowe obciążenia chłodnicze odniesione do 1 m² powierzchni stale wzrastają.
Statystycznie, jednostkowe parametry eksploatacyjne dla układów klimatyzacyjnych pomieszczeń z urządzeniami elektronicznymi wynoszą:
• jednostkowe obciążenia chłodnicze 300÷500 W/m² (w szczególnych przypadkach do 1200 W/m²),
• jednostkowe ilości powietrza wentylacyjnego 200÷400 m³/hm²,
• krotność wymian powietrza 40÷60 l/h,
• udział powietrza zewnętrznego 10÷15%.

Udział powietrza zewnętrznego może być ograniczony do wartości minimalnych wynikających z warunków higienicznych (20÷30 m³/h osobę, n = 0,5 l/h).
Charakter obciążeń dla klimatyzacji implikuje określony kierunek przemian powietrza w pomieszczeniu, którego cechą jest praktycznie jednakowa zawartość wilgoci w powietrzu nawiewanym i wywiewanym.
Typowy przebieg przemian w pomieszczeniu dla systemu rozdziału powietrza, w którym powietrze nawiewane najpierw przepływa przez urządzenie elektroniczne, a następnie dopływa do pomieszczenia przejmując kolejne obciążenie przedstawiono na rys. 1.

Rys. l. Przemiany powietrza w pomieszczeniu z urządzeniami elektronicznymi - przepływ powietrza przez urządzenia: ?t1 - przyrost temperatury powietrza w urządzeniu elektronicznym, ?t2 - przyrost temperatury powietrza poza urządzeniem elektronicznym, ?t - wynikowy przyrost temperatury powietrza w pomieszczeniu.

Systemy rodziału powietrza
Wybór systemu rozdziału powietrza w pomieszczeniach z urządzeniami elektronicznymi uwarunkowany jest szeregiem czynników, w szczególności:
• wielkością obciążeń chłodniczych,
• rodzajem urządzeń elektronicznych (komputery, stojaki central telefonicznych, serwery itp),
• rozmieszczeniem technologicznym urządzeń elektronicznych,
• stałą obecnością ludzi w pomieszczeniu lub jej brakiem,
• uwarunkowaniami architektonicznymi i technologicznymi, głównie możliwością wykonania podłogi technicznej lub stropu podwieszonego.

Ogólnie, stosowane systemy rozdziału powietrza w pomieszczeniach z urządzeniami elektronicznymi można podzielić na dwie grupy:
• systemy jednostrefowe,
• systemy dwustrefowe.

Rys. 2. System jednostrefowy, klimatyzator w pomieszczeniu: a) stojący, b) wiszący podsufitowy, c) kasetonowy

Powietrze zewnętrzne, w ilości wynikającej z wymogów higienicznych doprowadzane jest oddzielnym kanałem z zewnątrz, różnica bilansowa usuwana jest kanałami grawitacyjnymi. Wadą tego systemu jest hałas spowodowany pracą klimatyzatora, stąd nadaje się on głównie dla pomieszczeń bezobsługowych. Pewną odmianę systemu przedstawionego na rys. 2a. jest system z urządzeniami klimatyzacyjne typu “split”, w których sprężarka układu chłodniczego wraz ze skraplaczem zlokalizowana jest w jednostce zewnętrznej. Hałas w pomieszczeniu wywołany jest wówczas tylko pracą wentylatora w jednostce wewnętrznej i jest niewielki.
W systemie przedstawionym na rys. 3. klimatyzator zlokalizowany jest poza pomieszczeniem klimatyzowanym, nawiew powietrza realizowany jest anemostatami natomiast wywiew kratką zlokalizowana u dołu w ścianie pomieszczenia. System ten umożliwia bardziej równomierny rozdział powietrza nawiewanego, jednocześnie istnieje możliwość wyeliminowania hałasu spowodowanego pracą klimatyzatora, jest on komfortowo bardziej optymalny w stosunku do systemu z klimatyzatorem wewnątrz pomieszczenia klimatyzowanego.
Odmianą tego systemu, lecz z nawiewem stropem nawiewnym jest system przedstawiony na rys. 4. stosowany głównie dla pomieszczeń o dużych obciążeniach chłodniczych i dużych ilościach powietrza wentylacyjnego, gdy nie ma możliwości wykonania podłogi technicznej.
Najbardziej popularnym systemem jednostrefowym dla pomieszczeń z urządzeniami elektronicznymi o średnich obciążeniach chłodniczych jest system z nawiewem płytami perforowanymi w podłodze technicznej i wywiewem górą przedstawiony na rys. 5.
Urządzenia elektroniczne posiadają tutaj własne wentylatory recyrkulujące powietrze z pomieszczenia. Płyty podłogowe perforowane lub szczelinowe są przenośne, a ich położenie może być zmieniane wraz ze zmianą lokalizacji urządzeń. Modyfikacją omawianego systemu jest system przedstawiony na rys. 6 z podłogą techniczną i nawiewem bezpośrednio pod urządzenia elektroniczne - powietrze dopływa tutaj do pomieszczenia po odebraniu zysków ciepła od urządzeń. System ten stosuje się dla pomieszczeń o dużych obciążeniach chłodniczych, jednocześnie umożliwia on znaczące obniżenie temperatury nawiewu. Podstawowym problemem projektowym i wykonawczym jest tutaj uzyskanie wymaganego rozdziału powietrza pod poszczególne urządzenia w funkcji zysków ciepła jawnego od tych urządzeń. Możliwe jest to przy wysokości podłogi technicznej netto około 32÷40 cm oraz odpowiedniej szczelności przestrzeni podpodłogowej warunkującej uzyskanie odpowiedniego ciśnienia statycznego. Wymaga to również zastosowania odpowiednich nawiewników pod urządzeniami elektronicznymi.

Rys. 6. System jednostrefowy dół-góra, centrala klimatyzacyjna poza pomieszczeniem, nawiew pod podłogę techniczną przez urządzenia elektroniczne

Rys. 7. System dwustrefowy: dół-góra - dla urządzeń technologicznych, góra-góra - dla pomieszczenia

W systemach dwustrefowych stosuje się dwie instalacje klimatyzacyjne, odpowiednio dla klimatyzacji urządzeń technologicznych i klimatyzacji komfortu. Przykładowe rozwiązania w tym zakresie przedstawiono na rys. 7 i 8. Systemy dwustrefowe umożliwiają niezależną regulację parametrów komfortu w pomieszczeniu i parametrów powietrza w otoczeniu urządzeń elektronicznych.

Rozwiązania funkcjonalne i konstrukcyjne szaf klimatyzacyjnych obejmują wiele opcji.
Wśród podstawowych kryteriów podziału można tutaj wyszczególnić:
• kierunek przepływu powietrza:
- z góry na dół,
- z dołu do góry,
• rodzaj chłodnicy, nośnik chłodu:
- odparowanie bezpośrednie,
- chłodzenie pośrednie (woda, glikol),
- wolne chłodzenie (freecooling),
• rodzaj nagrzewnicy, nośnik ciepła:
- elektryczna (najczęściej),
- gaz (w obiegach freonowych),
- wodna,
• rodzaj nawilżacza:
- parowy,
- wodny ultradźwiękowy,
• rodzaj skraplacza obiegu chłodniczego:
- powietrzny,
- wodny,
• napęd wentylatora:
- bezpośredni,
- pośredni,
• rodzaj wentylatora, typ silnika:
- wentylatory EC z silnikiem komutowanym elektronicznie,
- standardowy silnik jedno lub trójfazowy.

Rys. 11. Schematy funkcjonalne szaf klimatyzacyjnych wg katalogu firmy Liebert HIROSS [2]

Czy można bowiem mówić o oszczędzaniu na czymś, do otrzymania czego musimy zużywać energię?
Przyjmując, że wytworzenie wody lodowej jest koniecznością dla potrzeb klimatyzacji, na którą trzeba zużyć pewną ilość energii, to zużycie mniejszej ilości energii z tym samym efektem oszczędnością już jest.
Problem oszczędzania energii w systemach klimatyzacji jest tematem modnym i to nie od dziś. I bardzo dobrze, gdyż jest to problem bardzo ważny. Szczególnie gdy mowa jest o oszczędzaniu energii pochodzącej ze źródeł nieodnawialnych. Jednym z najpowszechniejszych i najbardziej uniwersalnych rodzajów energii jest energia elektryczna. Niemalże wszystkie urządzenia chłodnicze zasilane są energią elektryczną pochodzącą w głównie ze spalania węgla i ropy.
Korzyści płynące z oszczędzania tej energii są dwojakiego rodzaju. Po pierwsze - korzyści finansowe, czyli mniejsze rachunki za klimatyzacji. Po drugie - korzyści środowiskowe, czyli zmniejszenie emisji zanieczyszczeń do atmosfery związanych z produkcją prądu, a w szczególności siarki zakwaszającej glebę i wodę oraz dwutlenku węgla odpowiedzialnego za powstawanie efektu cieplarnianego. Jak wiadomo efekt cieplarniany związany jest z podnoszeniem się temperatury otoczenia, co z kolei wiąże się z koniecznością stosowania urządzeń chłodniczych o większej mocy, które zużywają więcej prądu i tak koło się zamyka.
Jak zatem oszczędzać energię? Oto wielkie pytanie przełomu wieków.
No cóż, najprościej jest wyłączyć odbiorniki energii. Ale jak to zrobić w przemyśle, gdzie służą one do produkcji potrzebnych nam produktów? Problem wydawałoby się nie do rozwiązania. Ale w dziedzinie urządzeń chłodniczych, a szczególnie tych wytwarzających wodę lodową potrzebną do chłodzenia procesów technologicznych lub klimatyzacji, jest możliwy do zrealizowania, przynajmniej częściowo.
W uproszczeniu, sposoby oszczędzania energii potrzebnej do produkcji wody lodowej możemy podzielić na dwa rodzaje: bezpośredni i pośredni.
Bezpośredni to ograniczenie poboru energii w samym urządzeniu chłodniczym. Mamy tu do dyspozycji dwa rozwiązania. Pierwsze to poprawa sprawności urządzeń poprzez poprawę przede wszystkim sprawności sprężarek jako głównych odbiorników energii, a także wentylatorów i wymienników ciepła oraz odpowiednie rozwiązanie regulacji wydajności. Drugie to chłodzenie swobodne, tzw. free-cooling, wykorzystujące powietrze o niskiej temperaturze do bezpośredniego chłodzenia wody bez udziału sprężarek chłodniczych.
Sposobem pośrednim jest wykorzystanie ciepła odpadowego wytwarzanego podczas produkcji wody lodowej. A więc odzysk ciepła i jego wykorzystanie do ogrzewania lub podgrzania ciepłej wody użytkowej.

Rys. 1. Schemat ideowy agregatu w wersji “Free-Cooling”

Rys. 2. Schemat obiegu chłodniczego agregatu z odzyskiem ciepła

Chłodzenie swobodne jest powszechnie stosowanym sposobem chłodzenia wody o wysokiej temperaturze. A więc w przemyśle. W systemach komfortu cieplnego zakres jego zastosowania jest ograniczony do okresu zimowego.
Free-cooling można zorganizować za pomocą powietrznej chłodnicy cieczy, np. dry cooler, włączanej szeregowo w obieg wodny przed agregat wody lodowej. Coraz częściej jednak producenci urządzeń wbudowują w agregaty wody lodowej, równolegle do skraplaczy, dodatkowe chłodnice cieczy. W takim wypadku w urządzeniu znajduje się już cały układ regulacyjny obiegu wodnego, ponadto funkcja free-cooling wykorzystuje wentylatory skraplacza. Dzięki temu ogranicza się powierzchnię zajmowaną przez urządzenia klimatyzacyjne oraz zużycie energii.

Wszystkie do tej pory wymienione sposoby posiadają dość poważne ograniczenia w postaci konieczności zaistnienia odpowiednich warunków: czy to niska temperatura powietrza do free-coolingu, czy też jednoczesne zapotrzebowanie na chłodzenie i grzanie. Niestety, najbardziej typowa jest instalacja tylko chłodząca i tylko wtedy, gdy jest gorąco. Dlatego największe korzyści można uzyskać przez poprawę sprawności typowych urządzeń klimatyzacyjnych.
Przełomem w tej sprawie okazało się zastosowanie sprężarek spiralnych i wymienników płytowych. Rozwiązanie to stało się standardem u wszystkich producentów, początkowo w małych urządzeniach z jedną sprężarką, a obecnie w urządzeniach z dwoma sprężarkami. Ze względu na ograniczone moce chłodnicze samych sprężarek wydajność chłodnicza takich urządzeń waha się w okolicach 100 kW. Są jednak producenci, którzy poszli dalej i to znacznie. Jednym z pionierów w tej dziedzinie jest firma Thermocold, która opracowała i wprowadziła do sprzedaży agregaty wody lodowej serii AWA Enersave dochodzące do mocy 840 kW. Agregaty te posiadają obiegi chłodnicze zasilane przez sprężarki SCROLL, połączone w tandem lub trial. Największy posiada 12 sprężarek i 4 obiegi chłodnicze. W agregacie tym stosuje się najprostszą zasadę oszczędzania, czyli wyłączanie odbiorników.

Rys. 4. Zmiana wskaźnika EER dla sprężarek SCROLL w zależności od zmiany obciążenia cieplnego

Rys. 5. Zmiana sprawności obiegu chłodniczego wyposażonego w 2 sprężarki typu SCROLL

Rys. 6. Porównanie wskaźników EER przy obciążeniu częściowym dla AWA Enersave, Vitronic i Modulo

Rys. 8. Porównanie zużycia energii dla AWA Enersave, Vitronic i Modulo

W gmachu Wydziału Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej odbyło się posiedzenie Komitetu Inżynierii Środowiska Polskiej Akademii Nauk. Obrady otworzył przewodniczący Komitetu  po omówieniu spraw organizacyjnych poinformował zebranych o procedurze wydawania Monografii Komitetu Inżynierii Środowiska, a następnie wybrano Radę Redakcyjną. W trakcie obrad dyskutowano o utworzeniu dyscypliny naukowej “ochrona środowiska” i związanym z tym procesem nadawania stopni naukowych w tej dyscyplinie.
Wśród poruszonych zagadnień wyróżniły się następujące tematy:
• 5 strategicznych kierunków działania
1. poprawa wprowadzenia istniejących regulacji prawnych,
2. integracja zagadnień środowiskowych do polityki formułowanej dla innych sektorów,
3. współpraca z rynkiem (z producentami),
4. pomoc w kreowaniu zachowań proekologicznych,
5. uwzględnianie środowiska w planowaniu przestrzennym i zarządzaniu,
• 7 celów strategicznych
1. czyste powietrze,
2. ochrona gleby,
3. zrównoważone stosowanie pestycydów,
4. ochrona i konserwacja środowiska morskiego,
5. minimalizacja odpadów i recykling,
6. zrównoważone wykorzystanie zasobów naturalnych,
7. środowisko miejskie.
Firma AERMEC w 2011 r. wyprodukowała 250.000 szt. klimakonwektorów. W roku 2011 została uruchomiona, w pełni zautomatyzowana, produkcja fancoili, osiągając moce produkcyjne na poziomie 500.000 szt. rocznie. Tym samym AERMEC stał się największym producentem klimakonwektorów w Europie z jedyną w taki sposób zorganizowaną produkcją na świecie. Firma posiada własną produkcję wszystkich podzespołów do klimakonwektorów, w tym silników, wentylatorów, części elektrycznych i wymienników. Aby zaspokoić najbardziej wymagające gusta klientów formę plastyczną urządzeń zaprojektował słynny włoski projektant Giugiaro.
Na sąsiedniej linii produkcyjnej potężne agregaty wody lodowej transportowane są na poduszkach powietrznych na kolejne gniazda montażowe. Zakończeniem każdej z linii montażowych jest w pełni zautomatyzowana komora testowa. Każde urządzenie jest w niej poddawane testom przed wysłaniem do klienta. Do produkcji agregatów używane są najwyższej jakości podzespoły renomowanych światowych firm. Podczas wizyty polskich specjalistów, z linii montażowych zchodziły ostatnie agregaty wody lodowej przeznaczone na igrzyska olimpijskie w Atenach.
Ponieważ fabryka AERMEC położona jest w niedużej odległości od Wenecji, łatwiej było znaleźć chwilę czasu, żeby odwiedzić to wspaniałe miasto. Wszyscy uczestnicy szkolenia wrócili do kraju bardzo zadowoleni i bogatsi o wiele szczegółów technicznych, które na pewno będą bardzo przydatne w pracach z tymi urządzeniami w Polsce.
W końcowej części obrad ustalono zasady obejmowania patronatem przez Komitet Inżynierii Środowiska PAN konferencji naukowo-technicznych. Rozpatrzono pierwsze zgłoszenia i po dyskusji objęto patronatem 3 konferencje które odbędą się w tym roku. Ustalono także, że na następnym posiedzeniu Komitetu, w części merytorycznej wygłoszone zostaną dwa referaty na temat rozwoju ogrzewnictwa i gospodarowania energią.

W latach 70. zaczęto pracować nad zmniejszeniem zużycia energii przez systemy ogrzewania, wentylacji i klimatyzacji w budynkach. Jednocześnie coraz większą wagę zaczęto przykładać do zapewnienia indywidualnych warunków komfortu w pomieszczeniach oraz możliwości kontroli parametrów powietrza . Wtedy to systemy wentylacji i klimatyzacji ze zmienną ilością powietrza (Variable Air Volume -VAV) zyskały popularność i zaczęły być powszechniej stosowane. Obecnie szczególną popularnością cieszą się w USA, gdzie około 80% budynków biurowych jest klimatyzowanych przy zastosowaniu tych systemów. Firma Trane pracuje nad udoskonalaniem systemów VAV od roku 1973 r. i należy do ich największych producentów w USA - zarówno w zakresie urządzeń klimatyzacyjnych jak i automatyki.

Co to jest VAV?
Zasada działania systemu VAV polega na dostarczaniu zmiennej ilości powietrza o stałej temperaturze w celu utrzymania warunków komfortu przy zmiennych obciążeniach cieplnych w pomieszczeniach. Dla porównania tradycyjne systemy dostarczają stałą ilość powietrza o zmiennej temperaturze (CAV- Constant Air Volume). Regulację temperatury nawiewanego powietrza najczęściej osiąga się tam (CAV) poprzez sterowanie wydajnością chłodnicy i nagrzewnicy w centrali klimatyzacyjnej oraz montaż nagrzewnic strefowych. W celu zaoszczędzenia energii stosowana jest recyrkulacja powietrza oraz odzysk ciepła. Podobne metody oszczędzania energii stosowane są również w systemach VAV. Dodatkowo system ten, ze względu na swoją specyfikę (zmienna ilość powietrza), umożliwia znaczne oszczędności w poborze mocy przez wentylator oraz w wydajności chłodniczej i grzewczej - szczególnie przy pracy systemu przy niepełnym obciążeniu. Dodatkowym walorem jest możliwość indywidualnej regulacji temperatury w wielu strefach o różnych wymaganiach (chłodzenia i ogrzewania) przy zastosowaniu jednej centrali klimatyzacyjnej. Realizowane jest to przez montaż, w każdej z kontrolowanych stref, regulatora VAV (skrzynki) oraz termostatu.

System kanałów
Prawidłowo zaprojektowany system kanałów rozprowadzających powietrze:
- minimalizuje wielkość ciśnienia statycznego wentylatora nawiewnego i związane z nim zapotrzebowanie mocy,
- minimalizuje koszty instalacji bez zmniejszania sprawności (efektywności) systemu,
- utrzymuje hałas w pomieszczeniach na odpowiednim poziomie,
- jest dostosowany do istniejących ograniczeń miejsca na prowadzenie kanałów bez nadmiernego spadku ciśnienia,